Champagne…

 

Als deze heerlijke bubbels uitgespoten worden is er iets te vieren. Is het Wout Van Aaart of Remco op de eretribune van de ronde van Frankrijk in Champagne, is het de geboorte van n’en nieuwe Dierynck, of wat is het. ?  

 Vandaag schrijf ik mijn honderdste column op Facebook. Het wordt een  retrospectieve. Lees maar mijn geschrijf.  

Het begint met mijn voorouders in Een mondje min of meer en met  Mijn grootvader Jules Vandamme, Mijn brief aan  opa  en zijn Paardenkoets. In Huizenjagers zie ik nog het ouderlijk huis terug met Gilws bloed in de Knechteschole. Er zijn er mijn tantes en nonkels zoals Tante Belle en Tante Valentine, mijn vrienden en ex-collega’s van de bank in The day after , Met mijn exen aan tafel en zelfs zond ik in een stoute droom mijn directeur naar Het Hiernamaals.

Met 11 November is er de herdenking van de grote oorlog met mijn nonkel frontsoldaat . en Mijn moeder was een vluchterlinge en met de roofmoord op de Roobaert was er de Ramp van de gulden oogst. In mijn jeugdig Vlaams idealisme was ik een van de Clericale Fascisten met betogingen Bussel Vlaams en het Davidsfonds. .

Dan ben je al aan pagina 40 van mijn boekje. Lees maar verder want op pensioen heb je Tijd te kort. Er zijn dan honderd reizen naar Lourdes in De dag van Vandaag, Gratis telefoneren naar de goede God , Groetjes uit Lourdes, Een mirakel, een Kerkbaljuw en de Honderdste keer.

Toch is er nog tijd voor Huisje, tuintje, autootje en  Mienen hof .Natuurlijk moet ik ook nog voorzien in een gevarieerde dagelijkse kost met Nouvelle Cuisine  en Vrijdag-Visdag.

Hoera ik ben op pensioen met  “ De zevende dag en  Outfit. Ja, gepensioneerd zijn is als het Aards Paradijs met de distels en doornen er bij.

Deze en nog meer columns zijn als een “selfie”  maar dan in zwart-wit. Zij herinneren aan de goeie niet vergeten tijd en helpen  het alleen zijn vergeten .

 De ganse reeks is verzameld in een blog met de link:  germaindierynck.blogspot.be

Dank u wel lieve lezers voor uw aandacht en commentaar Laat mij eentje drinken op uw en mijn gezondheid. Prosit !

Zondag

 

Zondag

Voor sommigen is de zondag een dag als een ander. Alleen dit hebben ze gemeen: men moet niet werken. Men kan  uitslapen een halve voormiddag lang. Ja, maar dat zijn geen mensen op pensioen, die hebben nog de tijd gekend van de oude catechismus die leerde dat luiheid ,een van de hoofdzonden, het oorkussen van de duivel is. Dus tracht ik op zondag mij zo weinig mogelijk te belasten.

Anders dan op andere dagen trek ik mijn beste pak aan. Dat heb ik van mijn ouders geleerd wiens stiel het was dat de mensen op zon- en feestdagen deftig gekleed waren. Méér nog, van een pater in Lourdes heb ik geleerd dat je mooiste outfit een eerbetoon is voor  dag van God . In de week zag hij er als een sloddervos uit maar de zondag stond hij op zijn piek best.

Op zondag zijn er voor het ontbijt geen gewone boterhammen met choco maar kramiekbrood met rozijntjes, of een croissant bijna zo lekker als in Frankrijk. Dan  ga of  fiets ik naar de zondagsmis waar ik meestal dezelfde gelovigen ontmoet. Ik weet dat mijn schoonvader in het weekend tweemaal ging waarbij één voor wie er niet ging.

Mijn middagmaal is steevast “ beefstuk frites”, dat vraagt geen loodzwaar  werk zodat ik kan kijken naar de “zevende dag” in de televisie.

Na mijn middagdutje heb ik last van het “ lege-nest-syndroom”. Heb je dit virus ook nog gehad ? Je voelt zich door God en klein Pierke verlaten. Je ,hebt je kroost zorgvuldig opgevoed en ze zijn de deur uit. Erger als je 94 bent, dan lijden zelfs je kinderen van dit virus want ook je kleinknderen zijn de deur uit.

Iedereen weg. Zelfs God zag dat een man niet gemaakt was om alleen te zijn en hij schonk hem een beminnelijke vrouw. Waarschijnlijk is dit op zondag gebeurd want zij was uitermate aantrekkelijk in haar outfit.

Wijl ik zit te mijmeren over de drukke zondagen van weleer herinner ik van een socioloog in mijn studietijd dat er voor elke stress een “vluchtheuvel” is. Dus trek ik het bos in, weg van de hitte, zon , zee en strand voor mijn favoriete wandeling in het Rhodesgoed met honderden bomen in mijn gezelschap wellicht vele van mijn leeftijd.

Op het overvolle terras geniet ik nog van het staren naar al dat schoon volk die van hun zondag een uitstap-dag of vluchtheuvel maken

                                        Terras Rhodesgoed.