Groetjes uit Lourdes

Wie kent nog de tijd van de inktpot en de schrijflei ? Nog vóór het digitaal tijdperk stuurden bedevaarders een kaart uit Lourdes. Straks wordt dit verleden tijd. Daarom koester ik mijn verzameling 5000 postkaarten uit Lourdes . Zij tonen de merkwaardigste plekken , beelden, bidplaatsen, processies en vieringen in het verleden. Er is er ook een bloemlezing wat bedevaarders schreven, naast gewoonweg " groetjes" of " ik heb voor u gebeden", over de reis, het hotel, en als Vlaming het lekker eten en drinken. Zo schreef een olijkerd naar zijn vrienden na de processie: " ik ben even nat van binnen als van buiten "

Er zijn kaarten van nonnekes naar hun overste, pastoors naar hun parochie, ouders naar hun thuis. Een moeder uut Roeselare schreef baar haar zoontje " dat hij heel braaf moest zijn bij oma dat zij dan een kadootje zou mee hebben "

Er zijn kaarten vanaf de eerste bedevaarten, ook ook van tijdens de oorlog 14-18 zo naar het Foyer du Soldat Belge waar milities konden op verlof komen. Een kaart uit 1903 vermeldt " j' ai vu deux miracles", een andere over een zwaar treinongeluk met bedevaarders.

De kaarten zijn verwerkt in een blog volgens thema, processies, speciale bedevaarten en vieringen, en de vele kaarten over Bernadette en de verschijningen.

Zie op deze link:

Lourdesgroetjes.blogspot.com

Ik stuur u zelf geen kaart maar mijn digitale groetjes.

´

Nouvelle cuisine

 

De "cuisine Royale" in het hotel is weer voorbij. De menu wordt niet meer op een schoteltje aangebracht. Straks zal ik in het station van Bordeaux een democratische hap nemen.

Morgen zal ik weer op zoek gaan naar restjes in mijn diepvries. Ik weet dat zoals de duiven in het station, de simpele mus en verdwaalde geiten aan de grot te Lourdes hun honger wordt gespijsd door de Heer.

Het wordt voor mij meer een dieetmenu , weg van de vettige saus en niet-Belgische friet, al was het wel lekker.

Dat de goede God mijn dagelijkse zonde van gulzigheid vergiffenis schenke.

ZAKGELD...

Ergens heb ik een hekel aan zakgeld. In mijn jonge jaren hadden wij geen zakgeld en was het de mode niet. Ons moeder had thuis een winkel met ene groot "geldschof" waarvan wij vrijelijk gebruik konden maken. Je moest er je moeder hoffelijk om vragen.

Nu hebben jongeren zakken geld. Opa geworden heb ik een beetje wroeging mijn kinderen daarin te kort gedaan te hebben maar het heeft hen geen windeieren gelegd.

Ik herinner mij nog de gouden tijd dat wij in onze bank promotie maakten voor een "Jeugdspaarboekje". Het bracht in zijn topjaar tot 12% op. Het was een lokprijs om te leren sparen.

De uitvinding van de kaarten in diverse kleuren volgens je bank verdringt misschien het zakgeld en is zo gemakkelijk om geld uit te geven. Maar opgepast voor malafide hackers die uw rekening plunderen. De dief is gedigitaliseerd geworden.

Onze overgrootouders staken hun geld uit schrik voor plunderaars onder de matras. Zij vertrouwden zelfs de banken niet. Maar van banken geen kwaad, ik was er jaren hun trouwe dienaar.

Nog steeds heb ik weinig geld op zak.

Het overkwam mij deze week. Mijn debet kaart was geblokkeerd en ik had amper 20 euro's op zak om van Lourdes teug te reizen. Gekomen in Bordeaux met een lege maag was het met mijn cash geld maar pover.

Gelukkig vond ik een restaurant waar men met Payconiq kon betalen.

Eureka ! Payconiq, Engels of niet, ik was gered, ontlast van mijn geldzorgen bestelde ik een voortreffelijk diner.

Zou genoeg zakgeld dan toch nog zekerheid geven in het leven ?