MIJN ZEVENDE SACRAMENT

 

Het moet wel 20 jaar geleden zijn dat mijn buurman Leon overleden is. Destijds hadden wij achteraan in de tuin waar nog geen scheidingsmuur was tussen enkele spadesteken in een gesprekje .Tussen de omheinde muren van nu heb ik daar soms behoefte aan.

Als hij het over zijn vrouw had noemde hij haar dikwijls “mijn zevende sacrament “. Het was in de tijd dat men algemeen de zeven sacramenten uit de vroegere catechismusles kon opnoemen en er eerbied voor had. Wie kent die nog ?

Soms lezen wij in de gazet of zien wij op TV jonge koppels die hun huwelijk vieren op een originele plaats; het strand , een boot of een vakantie oord maar  die niet door een priester ingezegend wordt.                                                                    Maanden op voorhand zoekt men naar een geschikte feestzaal maar niet naar een kerk. Alhoewel sommigen een stemmig historisch tijdloos kerkje vinden.                                                                                            

Volgens onze christelijke traditie huw je in een kerk met je ganse familie en in een feestelijke outfit , kwestie van eerbied voor het zevende sacrament. Zie mijn huwelijksfoto ( Passendale 22.04.1961) in groot ornaat  met neefjes en nichtjes die nu zelf kinderen en kleinkinderen hebben.

In mijn zevende sacrament beloofde ik trouw in goede en kwade dagen, voor altijd. Nu wij Allerheiligen en Allerzielen zijn is het een passend moment om mijn zevende sacrament in haar laatste rustplaats met een bloemenruiker zoals op ons huwelijksdag te gedenken

.

 

Als herfstbladeren in de wind

Mijn klein fruit conserven in mijn kelder

’t Is Herfst. “ Hoe zere vallen ze af de zieke zomerblaren.” zou Guido Gezelle zeggen.  Dit klinkt zo triest…. Ik veeg de  dode bladeren van mijn buur zijn capalca boom op mijn composthoop naar de verdoemenis. Zij ontsieren mijn tuin die getooid is met een tiental pompoenen als spots voor de Halloweengekte die straks zal overwaaien.

Wijl mijn moestuin bezaaid is met Bijbelse mosterdzaad als groene mest tijdens zijn winterslaap zijn mijn groenten verhuisd naar de diepvries in mijn kelder. De conservenbank is rijkelijk gevuld met confituurpotten van mijn klein fruit: aardbeien, perziken, druiven, rabarber, peren, komkommers en augurken. Confituur bij mijn ontbijt is de smaak van de Lente in al zijn variaties, met compost gevoed, bewerkt en bewaard.

Het ligt in mijn aard om te bewaren zo ook mijn verhalen uit verleden tijd. Het zijn herinneringen over mijn jeugdjaren, belevenissen groot en klein , van toen en nu die mij zijn bij gebleven. Zij zijn als herfstbladeren die door de wind zijn weg gewaaid. Had ik ze niet opgerakeld om ze aan u te vertellen dan zouden mijn vertellingen een vruchteloze composthoop zijn.                                                                                                                      Veel leesgenot

Klik op deze link om ze te lezen:  germaindierynck.blogspot.com