Vrijdag visdag

‘t is weer vrijdag en zoals  steeds wil ik naar christelijke traditie of vegetarische mode die dag een vis op het menu.

Naast mosselen (als die bij vis gerekend zijn)  is het zalm in de prei, of kabeljauwfilet in kaas soufflé of een Ardense forel méunière

Bij het prepareren denk ik aan de oorlogstijd - als 10jarige in 1942 - toen wij haring op ons bord kregen. Dat was pas een luxe in die tijd dat men via Winterhulp bevoorrading overvloedig haring kon kopen. Die glanzende en glibberige vis sloeg ons moeder op in de pekel in de kelder. Dan was er nog geen diepvries.                                                                   Waarom denk ik nu daaraan ? Is het door al die oorlogsgeruchten, ver weg maar misschien toch dichtbij ?

Die vieze haring werd goed bruin gebakken met een ajuintje er bij of werd ook nog ingelegd in azijn lijk een rolmops. Eén ding aan die haring was dat zijn ribbenkast vol stekkers zat, erg vervelend.

Maar waar vind ik nu nog een verse haring met kop er aan ? Ik zou eens moeten zoeken op de Dinsdagmarkt bij de viskramen die rechtstreeks van de kust komen.

Misschien laat men nu de haring niet meer zo groot groeien en strikt men ze als petieterige visjes in hun netten om ze in de supermarkt te brengen als rolmops, sardientjes of heerlijk verse maatjes.                                                                         Ik hoef ze nog maar zien staan in de rekken om vol goesting het speekselzuur in mijn mond te krijgen.

Vanavond eet ik een rolmops in mayonaise met een hard gekookt eitje.

EEN KERST GESCHENK

 

Binnenkort vieren wij kerstfeest. Mijn kerststal staat klaar, niet zo een lappen beelden gedoe als op de markt in Brussel. Mijn kerststal is er een met alles er op en er aan zelfs met  de drie Wijzen uit het Oosten die op bezoek kwamen bij het kind Jezus met goud, wierrook en mirre.

Daarbij denk ik: wat heeft een arm  geboren kind met zijn ouders op de vlucht  daarmee ? De herders van ter plaatse wisten beters en hadden een deel van hun schaapjes mee: warme melk, vers uit de uier van hun schaap. Dat was écht een geschenk.

 Mijn traditionele stal zoals de moderne Brusselse vraagt ook wat fantasie. Geschenken geven is vandaag een wetenschap geworden om te weten wat men nog niet heeft of zou wensen dat betaalbaar blijft.

Heb je als opa of oma met Kerst of Nieuwjaar ook zo een cadeau gekregen waarbij je een toneeltje moest spelen alsof je in de zevende hemel was ? Ik zie nog de mimiek van mijn peter zaliger toen ik, in arme oorlogstijd, na het opzeggen van mijn nieuwjaarsbrief een peperkoeken hartje met veel suiker en een strikje errond overhandigde.

Wellicht krijg je nu van uw kleinkind geen peperkoek meer maar een bruikbaar attribuut van Bol.com voor werk of hobby. Of het kan ook een driesterren diner zijn ” à la Boury “, voor u onbetaalbaar. Of je krijgt een bon van “ Hello Fresh”, bedoeld als een “ tête-à -tête “ aan huis voor het geval je  eens niet op een feesttafel zijt uitgenodigd.

Dan dek je mooi de tafel met een Chateau Bel air grand cru. Je haal je pakket boven om het op te warmen zoals :een  toast met kaviaar - Oostendse vissoep –kalkoengebraad in mosterdsaus en als toetje  ijstaart en een Irish coffee .

Een leuk idee maar je mist toch de sfeer en het warme gezelschap van je kleinkind of tafelgenoten. En  heeft het kindje Jezus in de kerststal geen os en ezel bij zich om het te warmen ?

Misschien verwijzen de wezenloze lappendeken beelden te Brussel toch naar de eenzame thuislozen zonder een kerstgeschenk.