Onlangs keek ik op Play4 naar “komen eten” omdat er niet veel beters was. Men zag er diverse beroemdheden als fotomodel Astrid Coppens , vastgoedexperte Béa Vanden Daele en andere vedettes kokerellen in hun keuken waarvan Donald zou zeggen “ Gemaakt alsof het voor mij zelf was”. Wat een weelderige woningen en interieurs met een meubilair om te gluren naar hun welzijn en levensstijl ! Dan denk ik aan mijn nederige stulp.
 |
| Mijn tuingenot |
Mijn huis dat ik 1963 kocht heb ik, lijk veel Vlamingen, koterijen afgebroken en gerenoveerd die mij herinneren aan de gestadige opbouw van mijn interieur in mijn eerste huwelijksjaren. Alhoewel niet zo luxueus hou ik toch van mijn huisje dat nog steeds mijn geliefkoosd habitat is In mijn veranda waar ik het meest geniet heb ik een mooi uitzicht op de tuin: Met wijlen mijn vrouw had ik een fair contract. Wij deelden elk de helft: zij de siertuin , ik de moestuin. Drie tafels en zes stoelen in het gazon nodigen uit op gezelschap. Helaas, het is een wishful thinking, dan maar wroeten in mijn moestuin om gezond en mobiel te blijven..
Minder mobiel is het voor mijn automobieltje. Die moet
straks naar de autokeuring en zijn roetfilter laat het weten, hij spuwt een
stinkende rook uit. Zijn dieselmotor is niet tevreden omdat hij zo weinig de
baan op kan. Begrijpelijk als je thuis gekluisterd bent. Toch heb ik in het
verleden veel kilometers op mijn teller, niet met huidige KIA maar met mijn vijf
vorige auto’s. Misschien zou ik in al die jaren in kilometers naar de maan
geraakt zijn ?
Met mij mijn eerste Fiat
600 was ik in de zevende hemel ! Toen hoef je geen rijbewijs en was er geen autoleerschool
, ijn oudste broer was mijn rij-leraar. Ik weet nog dat mijn eerste rit niet naar
de zee was maar naar de risicovolle Kemmelberg met achterin mijn zus en moeder als
twee paniekerige supporters. Op weekends was het heerlijk rijden in mijn smal
wagentje zo knus bijeen met mijn lief.
Als jonge vader kocht ikvoor het vervoer van mijn kindjes een fel rode NSU. Als vertegenwoordiger bij de bank kon ik van een collega een firmawagen overnemen: een Volkswagen Golf ( alias een bolhoedje). Maar miserie, miserie verstrooid van glorie vergat ik te tanken. Ik viel zonder benzine en moest te voet op zoek in Deerlijk naar een pompstation. De volgende twee auto’s waren deftige Peugeots. Niets van te zeggen maar toen was er geen GPS en moest ik de weg lezen uit een Stratenboek.
’Nu zijn het andere tijden. De auto’s zij elektrisch geworden en gesofistikeerd met digitale snufjes. Dankzij Donald Trump is mijn Kia-diesel vol tanken een duurdere aderlating van mijn rekening. Toch blijf ik houden van mijn huisje, tuintje en autootje. en van mijn kindjes… maar die zijn haast alle op p
