Op dit festival ben ik er nooit geweest. Toch kan ik mij voorstellen hoe groots en meeslepend in die massa het moet zijn als ik terugblik aan de beleving van de IJzerbedevaart in mijn jeugdjaren
Dit dacht ik bij het lezen van het
artikel over politicoloog Bart Maddens
in De
Standaard van 16 september en in de bijlage van het ledenblad van het
Davidsfonds waarvan ik bijna 80 jaar lid ben.
Bart Maddens heeft zijn roots te Geluwe.
Zijn grootvader Dr Rermi Maddens was naast
een goede huisdokter, Vlaams
nationalist uit de jaren ’40 en lang schepen en gemeenteraadslid te Geluwe. Met
Klaas Maddens ,vader van Bart waren wij te Geluwe in onze studententijd de
voortrekkers voor de Vlaams0e strijd met de jaarlijkse IJzerbedevaart en de
betogingen tegen het Franskiljonse België
Hoe vele keren hebben wij zo luidkeelse
als wij konden die strijdkreet “ Vliegt de Blauwvoet, storm op zee”
gescandeerd. Niet dat wij ware
vogelkenners waren maar die vogel van Albrecht Rodenbach was een mythische stormvogel als metafoor
voorde Vlaamse ontvoogding in de onze studentenbeweging.
Jaarlijks trokken wij met een behoorlijke
groep, de Lernouts, de Gesquieres en
andere , per fiets met leeuwenvlagjes getooid , naar Diksmuide. In ons Vlaams enthousiasme zongen wij “ het
lied der Vlaamse zonen, het vrije kerelslied “ terwijl we
heimelijk lonkten naar
de Nele’s in geelzwart outfit met de
zwarte sexy-corseletjes. Op de terugkeer
dienden wij in een baancafétje nog eens onze keel te spoelen of via Roeselare
in “ De Beiaard “ de strijd kompanen van Mik Babylon opzoeken.
Dit is die nostalgie dat Bart Maddens
beschrijft in zijn onlangs uitgegeven boek “Ondergang” Hett is naar zijn zeggen
een subjectief verhaal hoe hij de Vlaamse beweging en bijzonder hoe hij in zijn
jeugd , zeg maar te Geluwe, de IJzerbedevaart heeft beleefd. Voor hem was de
IJzerbedevaart een Torhout-Werchter !
Meteen
is het geen
loutere nostalgie maar ook een
deprimerende zucht over de ondergang van de IJzerbedevaart door inwendige
ruzie. Benieuwd om het te lezen.
