Deze herinnering bracht mij
naar een artikel die ik las
omtrent de betwistbare evolutietheorie
van Charles Darwin .Volgens hem hadden vissen maar een zinloos bestaan met een
beperkte vorm van onderlinge communicatie ,het happen naar lucht en het zoeken
naar eten. Toch speelden zij een
cruciale rol in zijn onderzoek over zijn evolutietheorie onder de vissen.
Tijdens mijn verlof in de Ardennen constateerde ik dat
vissen in de Ourthe waarnaar mijn broer hengelde wel in gemeenschap leefden.
Zij trekken er op uit in scholen, leven zelfs in commune en hebben een ware
gemeenschapsgeest. Zij
genieten van een onbeperkte vrijheid tot een visser ze verleidt met een
bekoorlijk lokaas om ze aan de haak te slaan en in een pan of bokaal terecht te komen.
En de liefde denk ik dan. Bedrijven zij de liefde niet? Zij bedreven de liefde, anders zouden zij zich
niet voortzetten. Geïnteresseerd in familiekunde zou ik willen weten hoe ver de
familiegeest onder de vissen reikt . Wat gebeurt er met zieke of senioren
vissen ? Kunnen zij rekenen op de toeverlaat van hun nakomelingen zoals onze
kleinkinderen nu ?
Kenners van de evolutietheorie à la Darwin zullen opwerpen
dat onze hersenen complexer en veelzijdig geëvolueerd zijn dan die van de
vissen. Maar wat heeft het onze soort opgeleverd ? Wreedheid, oorlog ,
dreigingen van geweld en genocide door uithongering
Anders dan de vis in de Ourthe voelen wij ons als flink uit
de kluiten gewassen forellen in het weidse water onafgezien van het jagers type
of vissers passie en roofdiereninstinct in de mens. Had Darwin dan toch gelijk ?
