Mijn schoonvader zaliger toen hij 105 was zei soms: “ Z‘hebben
mij zeker vergeten, dat ze mij maar komen halen”. Alléén overblijven is zeker
niet leuk, de mens is ook niet gemaakt om alleen te zijn. Dat weet ook mijn
kleindochter die een week geleden met familie en vele vrienden feestelijk in
het huwelijk trad en ik hen op een lang en gelukkig samenzijn mocht toejuichen.
Als ik ’s morgens rond vijf uur wakker ben en door het
venster de vele strepen walm van het vliegtuigen-parcours boven de wolken zie
denk ik aan al die reizigers ergens ver weg van hun habitat. Ik lig hier,
moederziel alleen.
Ik weet dat ik nog niet vergeten ben. Alhoewel , mijn
geliefde, broers en zussen en vele vrienden zijn er niet meer. Er zijn nog de
herinneringen, de fotoalbums, de niet vergeten verleden tijd.
Het wordt een kunst om het alleen zijn te vergeten. Onlangs
las ik over een speciaal Engels woord “ maxxing” nl. de uiterste voldoening putten
uit je situatie, m.a.w. op zijn Vlaams: “content zijn van u zelf”.
Ik geniet van mijn tuin als hij groeit en bloeit, van mijn zelf
gekookte maaltijd, van de rust in een wandeling door het bos, van mijn
jaarlijkse Lourdesreis, van het samenzijn met schaars geworden vrienden, van mijn
geheugentraining met een opgeloste kruiswoordraadsel of cryptogram, van zoveel
kleine dingen. Je kan dit lezen in meer dan 90 verhalen in “ MIJN VERHAAL” op germaindierynck.blogspot.com
Als ik een metgezel heb is het
mijn smartphone. Die heb ik altijd bij. Het zou kunnen dat iemand of mijn
kinderen mij opbelt en dat aan de andere kant van de lijn iemand mij vraagt hoe
het met mij gaat. Ik denk dat ik er aan verslaafd ben. Meerdere keren per dag
open ik die voor het nieuws in de wereld en rondom mij. Mijn Facebook pagina
vraagt mij telkens wat ik aan het doen ben en ik interesseer mij over het wel
en wee van mijn meer dan vijfhonderd Facebookvrienden . Misschien zijn zij mij niet vergeten !
