Mijn geheugen reikt nog juist tot na de economische crisis van 1935-36. Uit die tijd herinner ik mij nog tante Valentine. Zij had voor mij iets Valentijns . Je zag duidelijk dat zij nog iets wolligs en frivools had als van die engeltjes op een Valentijnskaart.
Tante Valentine was niet gehuwd en had een speciaal boontje voor haar
jongste broer die mijn vader was. Om de brode was zij uitgeweken naar Frankrijk
om er in Roubaix te “dienen” bij een textielbaron. Aan haar te horen en te zien
was zij zo een vrouwelijke butler of hofdienares.
Om de veertien dagen op zondagnamiddag kwam zij ons bezoeken. Reeds
daags voordien werden wij er op gewezen stil en zoet te zijn en te tonen aan
tante Valentine dat wij goede manier geleerd hadden.
Het was haar gewoonte om tegen drie uur aan te komen met de tram. Om het
half uur kwam er zo een tram voorbij ons huis en had een halte vijftig meter
verder aan het stadhuis. Reeds lang voordien stonden wij aan het venster van de
winkeldeur te kijken tot de tram voorbij kwam. Als tante er op zat mochten wij
op de stoep staan om haar toe te wuiven. Alleen grote zus mocht naderen tot de
halte om tante te verlossen van haar bagage,, een grote fluwelen handtas. Tante
droeg zelf een grote doos met een gekleurd lint en strik errond. Die doos was
voor ons geen geheim meer maar de vervulling van ons gretig verlangen.
Het vervolg van de ceremonie waren de “baisés”. Tante had de Franse mode
aangenomen om intensief iedereen te zoenen en te knuffelen. Ondertussen had
grote zus de doos op de gedekte tafel gezet en waren wij reeds aangeschoven
rond de tafel wachtend wat de doos ons zou bieden. Met groot gebaar
presenteerde tante de inhoud. Zij hield van een verrassing. Soms was het een
“crème fraîche” of een “carré sucrée” of een “ tarte aux fruits” of een enorme
“tarte de confiture”. Maar steeds was het een buitenlands gebak uit een
élitaire “patisserie de Roubaix”.
De taart werd door tante in parten gedeeld; De kleinste kregen het eerst
maar daarom niet het grootste stuk.“ Kwestie van geen “indigestie” te krijgen”
zei ons moeder.
Daarna dienden wij buiten te gaan spelen, want tante had nog veel te
vertellen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten