De honderdste keer…

 

Straks reis ik voor de honderdste keer naar Lourdes. De KSA bedevaart in 1954 was mijn eerste kennismaking met het Heiligdom. 7 jaar later waren wij er op huwelijksreis. In de volksmond noemde men dat dan “op speelvoyage”.Maar voor ons was het een geestelijke voorbereiding op onze verdere huwelijksjaren. Later, als secretaris van de ziekenbond werd ik gedurende vijf jaar brancardier bij CM-Ziekenzorg, nadien bij Vlaanderens Bedevaarten. Bovendien Sinds 1972 reisde ik als lid van de Hospitaliteit van Lourdes jaarlijks er een tweede maal.

 

In mijn debuut ,in de 50-60 jaren was het  nog met een nachttrein, met zes in een compartiment. Je had er de keuze: slapen  beneden of boven in het bagagerek. Zelfs herinner ik mij nog dat ik eens sliep op de matrassen in de “fourgon” of bagagewagen. Nu is het met  hoge snelheidstrein, eerste klas.

 

In Lourdes gekomen logeerde ik in heel wat plaatsen . Er waren de logies-mogelijkheden  van de   Hospitaliteit, en het Acceuil St-Frai en de  hotels Padoue,Eliseyo,  Notre Dame de Sartre, Héliante,  Angleterre,  Christ-Roy tijdens de Poliobedevaart en sedert een 5tal jaren het  Hotel Royal. dichtbij het bedevaartdomein.

 

Op bedevaart gaan doe je niet voor de mooie reis noch voor het vakantiegevoel in een comfortabel hotelverblijf. Op bedevaart gaan doe je in groep met metgezellen. In al die jaren herinner ik mij  mijn talrijke vrienden uit Vlaanderens Bedevaarten die er niet meer zijn. Hen draag ik mijn honderdste bedevaart op in gebed bij Maria .

Het zijn in de eerste plaats mijn lieve echtgenote die gedurende meer dan 80 jaren mij vergezelde.. Ook mijn  collega’s in de “ Hospitaliteit Onze Lieve Vrouw van Lourdes”: Marcel Hoornaert die mij in de Hospitaliteit  introduceerde - diaken Omer en Christiane Buyse- Vandewiele-  Mvr. Dekeyser Roelens Agnes   Raymond en Thérèse Francois.-Vadewoestijne en collega Paul Dupan die vele jaren mijn tochtgenoot was

Daarnaast waren de jarenlang trouwe brancardiers Vandendfriessche -Tony Vanroye Johny,  Daneels Jozef, Demyttenaere Daniel , Pierre en Agnes Clinckemeille -Hoornaert ; Cornette Jozef ,en last but not least de in het station van Lourdes verongelukte Germain Vanwynsberghe.

Ook de bedevaartdokters: Dr Hendrik Tytgat en Dr. Jan Coornaert en de geestelijke animatoren Deken Jaak Houwen, Kan. Paul Depuydt , Vicaris Vandecasteele , Yvo Vandenbulcke , Maurits Vanheule, Antoon Stragier , Maurits, Nevejant .Wie herinnert hen nog ?

Kameraadschap is als de liefde, die blijft voortleven na de dood. Misschien staan zij hierboven mij toe te wuiven als voor een marathonloper.

 

Het is september dan kan je geen kennis ontmoeten die je  niet vraagt “ En waar was jij in vakantie ?”  Dan moet ik bescheiden, naast de vele exotische reizen van velen, antwoorden: “ naar Lourdes “. Dan denkt men: Honderd bedevaarten gedurende zoveel weken ,wat bezielt er een mens telkens weer naar die plek terug te keren?

Het is een onverklaarbaar drang om er Lourdes te ervaren. Er is de omgeving van het Heiligdom, de intense gebedsvieringen, de plechtige processies, de liturgische rituelen

en de besmettelijkheid van het samen bidden.

Midden die enorme massa pelgrims en de drukte uw bezigheid vergeet je de eenzaamheid van je leeftijd maar vertoef je in een zalige sfeer van zorgzaamheid voor iedereen, weg van onheilspellend nieuws over  oorlog, geweld en rampen  

 

Het is dankbaar zijn voor het lange leven dat mij op voorspraak van mijn hemelse moeder is gegeven.