Heb
jij ook in uw bibliotheek een boek dat je koestert als een schat ?
Bij mij is het mijn kleinste boek: “ Mensen
in de schaduw” van Fred Germonprez .De auteur, geboren 1914 in De Panne, volgde
de Grieks Latijnse humaniora in het Frans te Nieuwpoort en Moeskroen. Door
ziekte moest hij zijn studies rechten onderbreken, doorliep als TBC- patiënt een
lange therapie tot hij na een longoperatie in het St. Jans hospitaal te Brugge gered
werd.
In zijn autobiografisch
verhaal kruipt hij , van de zee afkomstig, in het vel van een matroos Jan Robbers. Het verhaal gaat over
dood en leven, hoop en wanhoop tijdens zijn verblijf in het St Janshospitaal ,
ietwat romantisch verwerkt .
Als journalist beschrijft hij in
een zeer directe en concrete stijl[gd1]
de onderzoeken die hij moest ondergaan met de therapie, de veelvuldige spuiten
penicilline en streptomycine, de pneumothorax en lobectomie van zijn zieke long.
In die tijd was het gebruikelijk als voorbereiding daags voordien het sacrament
der stervenden te bedienen. Voor wie het
heeft meegemaakt zeer herkenbaar.
Zijn verhaal gaat ook
uitgebreid over zijn deelname aan een ziekenbedevaart naar Lourdes nog voor hij
geopereerd werd. Hij was vergezeld van zijn dokter die jaarlijks de bedevaart
begeleidt. Tijdens de operatie bid hij tot Onze Lieve Vrouw van Lourdes “ Waar redding wordt gegeven in de meest
hopeloze gevallen;”
In een tijd dat men de zeer vreselijke
en besmettelijke tuberculose als ongeneeslijk beschouwde werden de patiënten in
sanatoria afgezonderd als destijds de melaatsen Zijn boek is een pleidooi om uit de schaduw te
treden. Zo schrijft hij moraliserend:
“ Er zijn veel zieken die
nooit geloven dat ze kunnen genezen De tijd van onze ziekte leven we in de
wereld van een ziekenzaal. We leven als mensen in de schaduw, die uit de
schaduw moeten treden en durven te getuigen voor de geneesbaarheid onzer
ziekte”.
Dit boek heb ik gelezen en herlezen alsof het voor mij en
over mij geschreven was. Ik weet niet
meer hoe ik dit boek aangeschaft of gekregen heb. Er is een kaartje bij: “ Het
is mij een groot genoegen u het nieuwe boek van Gerd Germonprez te kunnen
aanbieden. Het verschijnt in primeur in de Reynaert reeks “. Was
het als gewezen medepatiënt of als Lourdes brancardier ? In elk geval herinnert
het mij aan mijn verblijf in het St Janshospitaal, drie maanden lang. Ooit dacht ik geen 20 jaar te worden en ben
er nu 94 en kerngezond. Misschien brengt het hoop voor de vele kankerpatiënten
in deze tijd.
Mijn leven lang ben ik Maria dankbaar zo lang te leven na vele jaren mantelzorger te zijn geweest voor mijn zieke vrouw . Het is niet zomaar d at ik jaarlijks in mei naar Lourdes ga.
