Toekomende zondag 6 september is er een grootse herdenking van de bevrijding van Roeselare door de Polen tijdens de tweede wereldoorlog.
Hierbij denk ik ook
aan de bevrijding van Roeselare tijdens de eerste wereldoorlog en op de frontsoldaten uit mijn familie. Uit de meer dan 200 oorlogsbrieven die mijn nonkel Achiel Vandamme naar
mijn moeder schreef blijkt dat er in haar familie heel wat oudstrijders waren:
zoals haar broer Achiel , haar nionkel Kamiel Dewitte en haar kozijns Jules Vandamme, zoon van haar nonkel August en de kozijns aan haar moeders kant :Kamiel,
Joseph en Albert Verbeke,
.De geallieerde troepen vielen
Roeselare binnen met Franse troepen waarbij ook Belgische divisies die de
Franse aanval ondersteunden terwijl de Engelsen richting Menen naar Kortrijk trokken.
Mijn oom soldaat Achiel Vandamme maakte deel uit van die invasie. Vanaf Calais tot
Gent volgde hij als infanteriesoldaat en kanonnier de frontlinie.
In zijn meer dan 200 brieven naar mijn moeder schreef hij op 29 sept. 1918
over de bevrijding van Roeselare: “ Onze dappere piotten zijn al over Roeselare
en 2000 gevangenen genomen.”
“ Beminde zuster, op
Duitsch papier kom ik enige regelen te schrijven om de staat mijner gezondheid
kenbaar te maken. Ik ben 8 dagen maar redelijk geweest, veel in het gevaar.
Maar nu is het gebeterd. We zitten wederom in de slag nu onze dappere piotten
al over Roeselare zitten en de Engelsen in Meenen. Ze gaan altijd vooruit want
wij hebben al boven de 2000 gevangen genomen”
Op 12 oktober schrijft hij over de verwoesting in de streek
“ Er was zelfs geen brieke meer te vinden.”.
“ Wij hebben altijd veel werk met den offensief
en wij moeten weer gaan beginnen. ’t Is toch wreed, den oorlog is bijna gedaan
en de Belgen mogen nu geen “ repos”
hebben. Gij vraagt hoe het gesteld is waar wij vooruit gegaan zijn. Wel,
ik heb tot tegen Moorslede geweest met iemand van daar en noch ik noch hem
wisten waar wij waren. Er stond daar niets meer recht, verre van daar, er was
zelfs geen brieke meer te vinden. Verder zagen wij Dadizele die nog niet veel
geschonden was. Ze schieten er nu hele dagen op en is ook al geheel plat. Als
den oorlog gedaan is zal geen huis meer van geheel Belgie nog geheel zijn.”.
’s Anderen daags laat hij weten dat men moet oprukken tot
Gent terwijl hij dacht dat de oorlog geen jaar meer zou duren.
“ Ik kom den brief te ontvangen met 10 frank er
in waarvan ik zeer content ben want ik heb er nog wat nodig. We zullen hier van
honger creveren moesten wij geen geld hebben om iets te kopen. Nu,morgen
moeten wij wederom vooruit, ’t is tot Gent dat we nu moeten gaan en dan is het
de Franschman die voort gaat. Wat zeker is, den oorlog zal geen jaar meer duren.
Nonkel Achiel is overleden op 14 februari 1919 in het
militair hospitaal te Antwerpen ten gevolge van typhus opgedaan aan het front. Op zijn bidprentje leest men:
“ En vreugdig zag hij den zegepraal van ’t Vaderland en op ’t oogenblik
dat hij de zoete hoop mocht koesteren weldra zijn geboortegrond en de geliefden
zijns herten weder te zien velde hem de ziekte te neder. “
Lees meer over zijn frontleven in mijn blog : https:// Achielvandamme.blogspot.com
