21Juli, ik zit op de sneltrein naar huis , acht uren lang. Op mijn smartphone kijk ik naar het Koninklijk défilé voor het Te Deum “ VoorVolk en Vaderland” . Bijzonder bekijk ik Prinses Delphine , een buitenbeentje in de familie. Zij draagt een outfit n felrood minikleedje en in stijl van een hart. Zij heeft kennelijk een missie: eigenzinnig en uitdagend, artistiek en sentimenteel.
Ingedommeld in ene slaaproes zie ik mijn collega’s in de
Hospitaliteit die ik verlaten heb. De man uit Toulouse wiens moeder van
hetzelfde geboortejaar 1932 is en in een woonzorgcentrum verblijft. Hij is
bezorgd over mij. Over de middag drinken we samen een aperitief. De jongste is
27jaar , Rory Mc Donald , een Engelsman . De Oostenrijker, koster-organist ken
ik al vele jaren zoals die Engelse musicus en die leuke Schot. Die kleine
Indiër die in Denemarken woont en naast Deens
Engels spreekt. Dan zijn er de vele Italianen. Lourdes is een kleine wereld.
Men vraagt mij dikwijls wat ons eigenaardig outfit betekent.
Het zijn draagriemen over onze schouders;,die
hospitaliers ten tijde van Bernadette
gebruikten om de zieken op brancards naar de Grot te dragen. Het is ons symbool.
Wij dragen geen brancards maar wij dragen de zieken en de pelgrims in ons hart.
Daarbij dragen wij ook het blauw lint
met de médaille en het omgekeerde St Petruskruis als teken van nederige
dienstbaarheid. Het is geen ereteken maar een christelijk scapulier als teken
van toewijding tot Maria. Onze groep is een broederschap, één familie;
Wakker geworden, staat voor mij de treinbegeleidster als
een hostess in haar dienstuniform om mijn treinticket te scannen. Bij een
kleurlinge voor mij is er iets mis. Grote discussie een tweede begeleider van
hogere rang komt er bij. Zij moet in het volgende station Marne- la -Vallée uitstappen.
Een uniform heeft ook gezag.
In het station Charles de Gaulle stappen heel wat reizigers
met pak en zak uit om verder het
vliegtuig te nemen. Voor hen begint de vakantie.
Op de trein is er altijd iets te beleven, Wij naderen Lille
Europe en op mijn gsm kijk ik onrustig of het met mijn afhaaldienst alles oké
is.
Straks ben ik weer thuis alleen. Ik zal mijn valies
uitpakken en eens knikken naar de foto van mijn schat ; “ Het is goed geweest !
“
Geen opmerkingen:
Een reactie posten