OUTFIT.

 21Juli, ik zit op de sneltrein naar huis , acht uren lang. Op mijn smartphone kijk ik naar het Koninklijk défilé voor het Te Deum “ VoorVolk en Vaderland” . Bijzonder bekijk ik Prinses Delphine , een buitenbeentje in de familie. Zij draagt een outfit n felrood minikleedje en in stijl van een hart. Zij heeft kennelijk een missie: eigenzinnig en uitdagend, artistiek en sentimenteel.

Ingedommeld in ene slaaproes zie ik mijn collega’s in de Hospitaliteit die ik verlaten heb. De man uit Toulouse wiens moeder van hetzelfde geboortejaar 1932 is en in een woonzorgcentrum verblijft. Hij is bezorgd over mij. Over de middag drinken we samen een aperitief. De jongste is 27jaar , Rory Mc Donald , een Engelsman . De Oostenrijker, koster-organist ken ik al vele jaren zoals die Engelse musicus en die leuke Schot. Die kleine Indiër die in Denemarken woont en naast Deens  Engels spreekt. Dan zijn er de vele Italianen. Lourdes is een kleine wereld.

Men vraagt mij dikwijls wat ons eigenaardig outfit betekent. Het zijn draagriemen over onze  schouders;,die hospitaliers ten  tijde van Bernadette gebruikten om de zieken op brancards naar de Grot te dragen. Het is ons symbool. Wij dragen geen brancards maar wij dragen de zieken en de pelgrims in ons hart. Daarbij dragen wij ook het blauw  lint met de médaille en het omgekeerde St Petruskruis als teken van nederige dienstbaarheid. Het is geen ereteken maar een christelijk scapulier als teken van toewijding tot Maria. Onze groep is een  broederschap, één familie;

Wakker geworden, staat voor mij de treinbegeleidster als een hostess in haar dienstuniform om mijn treinticket te scannen. Bij een kleurlinge voor mij is er iets mis. Grote discussie een tweede begeleider van hogere rang komt er bij. Zij moet in het volgende station Marne- la -Vallée uitstappen. Een uniform heeft ook gezag.

In het station Charles de Gaulle stappen heel wat reizigers met pak en zak  uit om verder het vliegtuig te nemen. Voor hen begint de vakantie.

Op de trein is er altijd iets te beleven, Wij naderen Lille Europe en op mijn gsm kijk ik onrustig of het met mijn afhaaldienst alles oké is.

Straks ben ik weer thuis alleen. Ik zal mijn valies uitpakken en eens knikken naar de foto van mijn schat ; “ Het is goed geweest ! “

Hospitaliers in de eerste jaren. 

Een postkaart uit mijn collectie

Een mirakel ?

 Eens vroeg mijn directeur, een verstandig man, wanneer ik voor de zoveelste keer mijn verlof opgaf om naar Lourdes te gaan: “ Heb je daar eens eens mirakel gezien  ?”

 Soms wordt laagdunkend geschreven of gepraat over de mirakels te Lourdes. Er zijn er wel , maar niet zoveel. Een mirakel ondergaat een wetenschappelijk medisch onderzoek dat de genezing plots en onverklaarbaar volledig genezen is. Zo zijjn er onder de 7000 melding van genezing in al die jaren slechts 72 erkend. Een van de eerste is het mirakel van Pieter Derudder uit Jabbeke na bede aan de Lourdesgrot in Oostakker waar wij met de Vrienden van Lourdes reeds meer dan 20 jaar rond 25 Maart op bedevaart gaan.

Wel zijn er veel wonderen.  Op mijn 94 jaar heb ik soms ouderdoms  kwaaltjes, niet erg maar vervelend en door een specialist moeizaam te helen. Nu plots in Lourdes aan gekomen , is als bij wonder , die kwaal weg. Het zal wel geen mirakel zijn  wel het  gevoel hier  in de zevende hemel  te zijn.

Er zijn zoveel mooie herinneringen aan de vele jaren die ik met mijn echtgenote beleefde , met brancardiers en de “ gasten “  onder hun zorg. Nu zijn de meeste er niet meer en zijn ze onze supporters bij Maria in de hemel.

Men zou niet  meer dan honderd keren in Lourdes zijn ware daar niet de wonderbare ervaring  van de rituëlen , de gebeden, gezangen en processies. Zij zijn een therapeutische kuur in ons geestesleven, ons mentaal en fysiek welzijn.

Dank u wel Maria en zoals wij hier in Frankrijk zeggen “ si Dieu le veut “ tot een volgende keer.

De lichtprocessie, zes jaar geleden, tijdens de Corona tijd in mindere editie.