Met de trein heb ik een liefde-haat verhouding. Mijn liefde
gaat vooral naar de hoge snelheidstrein
en wel deze in Frankrijk.
Voor mijn reis naar Lourdes neem ik de Franse “Train Grande Vitesse” of TGV. Met
wat geluk ben je er In 8-9 uur. Als hij voor de start in station aankomt is hij
als een reuze stel, een olifant zonder snuit, een lang dikbuikig gedrocht dat
vele honderden passagiers met reisbagage opzwelgt. Ik haast mij om er bij te
zijn. En daar ik in eerste klas zit dien ik ver de lange rij wagons langs te
lopen.
Destijds in mijn jongere jaren nam ik het traject Lille-
Paris-Lourdes. In Parijs was het
overstappen van Gare du Nord naar Gare Montparnasse via de metro en
later met de taxi.
Als je wat tijd hebt
kan je nabij het station de Montparnasse toren bezoeken. Hij is 209 meter hoog met
60 verdiepingen. Heel lang geleden, al meer dan 30 jaar, heb ik dit eens met
mijn vriend Paul bezocht. 0p het hoogste verdiep in het restaurant genoten wij
van een Dame Blanche met een geweldig zich op Parijs.
De taxirit tussen de twee stations was niet mijn ding. Eens
had ik met een jonge Brusselse afgesproken op de trein om samen de taxi te
nemen. Gezien ons leeftijdsverschil was zij zelfs akkoord mij te laten doorgaan
als haar nonkel. Het is niet
altijd rozengeur en maneschijn. Een andere keer kwam ik per taxi niet op tijd
in de Nord en diende ik een uur later de volgende trein te nemen met een nieuw
ticket.
Maar nu laat ik die klus in Montparnasse aan mij
voorbijgaan. Nu neem ik een directe trein via Toucoing- Bordeaux - Lourdes. Anders
dan Parijs is Tourcoing een klein stationnetje waar ook de bedevaarttrein start. Als je zoekt kan je
er een WC vinden.
In het station van Bordeaux neem ik een paar uren halte om
even lucht te scheppen en een deftig middagmaal te nemen, want de TGV-bar is
geen “haute cuisine”. De lange uren op de trein kort ik in met
kruiswoordraadsels, leesvoer van thuis uit, mijn treingenoten bespieden en… ja
soms komt het tot een kennismaking.
Laatst vroeg een dame mij haar waterfles te openen. “ Het
lukt mij niet, zei ze, ik ben 92 jaar”. Ik antwoordde “Heel graag , ik ben 93
jaar ” En om deze ontmoeting van de twee oudjes aan mijn kinderen te laten
weten stuurde ik hen een foto.
Treinreizen is ook een avontuur. Komt hij op tijd aan ?
Haal ik mijn overstap naar mijn volgende trein ? Mijn laatste traject was een
stresserende doening van je welste. Op de lijn Tourcoing-Bordeaux hield de
trein in Gare Charles De Gaulle
oponthoud voor twee uren wegens machinepech. In Bordeaux miste ik de
aansluiting en diende ik drie boemeltreinen te nemen om vier uur later dan
voorzien in Lourdes aan te komen. Je zou voor minder de Franse spoorwegmaatschappij
haten. Ware het niet dat men automatisch mij op mijn smartphone drie alternatieve
treinen aanwees. En…mij 50% van mijn treinticket terugbetaalde voor het
aangedane leed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten