NAAR LOURDES

 

Straks verhuis ik voor twee weken naar Lourdes om er sedert 35 jaar trouw mijn
jaarlijkse dienstplicht te vervullen  in de “ Hospitalité Notre Dame de Lourdes “, een kerkelijke confrérie onder de bisschop van Lourdes.

Het worden weer bezige dagen. Vroeg op, want om 8 uur en soms om 6 u. zijn wij aan de Grot om de missen  voor te bereiden. Wij assisteren voor een goed verloop in de  Eucharistie vieringen, met honderden mishoorders. Daarna volgt de ganse dag een stroom van pelgrims voorbij de Grot. en staan wij in voor het onthaal en de begeleiding van bedevaartgroepen, zieken en gehandicapten  

Weer zullen er intieme momenten zijn, soms émotionele en soms dankbare .Zo ontving ik eens van een Spaanse geneesheer een mooi kijkboek over Gaudi en Barcelona toegezonden uit dank voor bewezen diensten. Destijds had hij  mijn adres gevraagd, was het twee jaar kwijt en had het weer teruggevonden. Het boek was ondertekend  met  dit compliment :" Again, I am sending to your attention German-language books abaout Barcelona, which I hope you will enjoy. I have nice memories of your attention to me and of your task in Lourdes as a brancardier as well.".
Hoe of wat weet ik niet . Of toch was het dit tragisch gebeuren .

Op een dag werd ik als vermeende Duitser geroepen naar de Badendienst dichtbij. Voor een spanjaard was Vlaams en Duits blijkbaar identiek. Een Duitser had een beroerte gekregen. De  Spaanse dokter kwam mij zeggen dat hij overleden was en of ik in mijn Duits zijn vrouw niet kon inlichten en bijstaan. Met de vrouw hebben wij dan op een bank bij de Baden het "Vater Unser"  en het “Gegrüszet seit du Maria” gebeden en zijn dode lichaam op een brancard over de Esplanade naar het Dispensarium gebracht in afwachting dat hij naar een dodenhuisje kon weggevoerd worden. Het was ondanks de 35 graden warme zon om er rillingen van te krijgen.
 Met al die verschillende nationaliteiten ,Italianen, Spanjaarden, Duitsers, Engelsen is het geen sinecure om  te communiceren, maar wij doen ons best, al is het met gebaren of “translate” op onze smartphone.

 Een verkeerd woord is altijd mogelijk zoals Jules uit Vlamertinge die 's avonds op een terras in Lourdes met nog enkele boeren van ginder achter een picon zat te drinken. Zij zitten te klappen en te roepen ondereen terwijl achter hen een Fransman zit hen af te luisteren. Opeens zegt Jules, die den olijkerd wil uithangen, er tegen : ” wel, voel je je niet goed misschien ? Ge zegt lijk niets.”-  De Frans Vlaming die al een beet je Vlaams verstaat lacht en zegt “ Moi, j’ écoute “.- “ Awel, antwoordt Jules, nu dat ge ‘t zegt, ik heb het ook niet te warm”.