MIJN ZEVENDE SACRAMENT

 

Het moet wel 20 jaar geleden zijn dat mijn buurman Leon overleden is. Destijds hadden wij achteraan in de tuin waar nog geen scheidingsmuur was tussen enkele spadesteken in een gesprekje .Tussen de omheinde muren van nu heb ik daar soms behoefte aan.

Als hij het over zijn vrouw had noemde hij haar dikwijls “mijn zevende sacrament “. Het was in de tijd dat men algemeen de zeven sacramenten uit de vroegere catechismusles kon opnoemen en er eerbied voor had. Wie kent die nog ?

Soms lezen wij in de gazet of zien wij op TV jonge koppels die hun huwelijk vieren op een originele plaats; het strand , een boot of een vakantie oord maar  die niet door een priester ingezegend wordt.                                                                    Maanden op voorhand zoekt men naar een geschikte feestzaal maar niet naar een kerk. Alhoewel sommigen een stemmig historisch tijdloos kerkje vinden.                                                                                            

Volgens onze christelijke traditie huw je in een kerk met je ganse familie en in een feestelijke outfit , kwestie van eerbied voor het zevende sacrament. Zie mijn huwelijksfoto ( Passendale 22.04.1961) in groot ornaat  met neefjes en nichtjes die nu zelf kinderen en kleinkinderen hebben.

In mijn zevende sacrament beloofde ik trouw in goede en kwade dagen, voor altijd. Nu wij Allerheiligen en Allerzielen zijn is het een passend moment om mijn zevende sacrament in haar laatste rustplaats met een bloemenruiker zoals op ons huwelijksdag te gedenken

.