Omstreeks augustus 1914 sloeg haar vader op de vlucht met vier
minderjarige kinders voor de aanstormende Duitsers tot diep in Frankrijk nabij Bordeaux en
verbleven in een kloosterhoeve tot begin 1919.
Haar broeder Achiel, 16 jaar oud, mede op de
vlucht en bakkersgast in Bordeaux werd op zijn 18e in Frankrijk opgeroepen
in het leger en kwam terecht aan het front als kanonnier. Hij overleefde de
ellende en ziekte aan het front niet. Op 13 februari 1919 overleed hij in het
militair hospitaal van Antwerpen ten gevolge van tyfus. Hij ligt begraven op
het militair kerkhof Schoonselhof in Antwerpen.
Ook zijn kozijns ,de drie broers, kozijns langs moeders kant , nl. Kamiel
Joseph en Albert Verbeke en zijn kozijn langs vaders kant Jules
Vandamme overleefden de oorlog niet.
Kamiel Verbeke was oorlogsvrijwilliger in dienst getreden op 2 oktober 1914 en sneuvelde
op 26/05/1915 te Kaaskerke omgeving Dodengang bij de “ Minoterie Petroleumtanks”.
Zijn broer Joseph Verbeke overleed op 28 november 1915 door een schot in zijn
schedel.
Zijn broer Albert Verbeke verbleef als gekwetste in het Depot des convalescents in
Pourville waarbij hij laat weten dat zijn broer Kamiel naast hem dood geschoten
is. Hij schreef: “ Hij is dood geschoten in het mei maand nevent mij en dat
was maar geel trieste voor mij. Maar ik koste er toch niet aan doen. Hij was
met den slag dood en dan een maand later ben ik geblesseert geweest Hij zelf sneuvelde den 9 september 1918 nabij Adinkerke.
In 1924 werd hij begraven op het kerkhof
van De Panne
De drie gesneuvelde broeders in mijn familie doet mij denken aan de dood
van de gebroeders Van Raemdonck met in mijn hoofd het lied “ Vaarwel mijn
Broeder- O denk toch steeds aan mij”..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten