Als ik ’s morgens mij terugtrek in de kleinste kamer op het gemak dan overpeins ik de dag van vandaag. Daartoe hing jaren terug een scheurkalender. Het was mijn geheugensteun om te weten wat er zo te vieren of te beleven viel. Op de voorkant kon je de datum lezen, wanneer de zon op en neder ging en wélke heilige er te vieren was. Achteraan had je een kluchtje of een of ander weetje als van Tante Kaat.
Met 1 oktober staat St. Bavo in
de kijker. Dan vieren de boeren “ Bamisse”. Mijn grootvader, lijk nog boeren,
ging die dag na de feestmis met de opbrengst van zijn oogst zijn erfpacht
betalen.
Doch ook in november waren heel
wat andere heiligen te vieren zoals op 3 november St Hubert die ons het gewijd
brood op tafel bracht om ons te behoeden van razernij en kwade beten van honden
Wij moesten het zonder beleg consumeren. Dan
hadden wij op 11 november St. Maarten waarop wij met een uitgeholde biet als
lantaarn van deur tot deur gingen zingen van “Sinte Maarten met zijn bloten
arme..” om snoep binnen te rijven. Op
25 november had je het St. Catharinafeest. Je kon die aanbidden voor het
genezen van een “Katrienewiel” of lelijke zweer. Toen ik klein was ging mijn
vader met mij naar Sente in Lendelede om de genezing van mijn etterende zweer
af te bidden.
Ste Katrien was ook het feest
van de ongehuwde meisjes waarbij de jonge snaken een sexy- verjaardagskaart
naar hun “ katrijntje “ zonden om haar
er aan te herinneren dat zij nog door hem aan de haak te slaan was . Zo stuurde
ik ook een kaart naar mijn prille lief tot ongenoegen van haar moeder.
Ook de Muzikanten en koorzangers vierden St.
Cecilia In december en de pompiers met St.-Barbara bliezen feestelijk op hun
klaroenen terwijl hun lever ferm geblust werd.
Die scheurkalender bracht dit
alles in mijn herinnering. Helaas, elke dag werd een blaadje geplukt en werd
mijn scheurkalender dunner en dunner. Het was lijk met het ouder worden bij Zulma
Twiefelaere, 94 jaar. die zei dat ze 84
was. Als men haar verbeterde dat ze 94 was zei ze “ Ja, ‘k weet het, ‘k ga snel
achteruit.”.
’t Is daarom dat ik nu geen
scheurkalender meer heb. Nu ga ik te
rade ga bij “’t Manneke uit de Mane “, het kleinste wetenschappelijk boekje uit
mijn bibliotheek. Het noemt zich zelf “Volksalmanak voor Vlaanderen”. Het is
aan zijn 104e editie toe.. Naast de kalender en al de heiligen die
wij vieren staan er heel wat wetenswaardigheden en vertellingen, geschreven
door geestige pennen.
Ik hoef er geen blaadjes af te
scheuren
Geen opmerkingen:
Een reactie posten