“ ‘k plantte ne keer patatten in mienen grond”
zo zong Willem Vermandere.
Ik plantte evenzeer patatten, ze
groeiden en werden rooi rijp. Maar …het was lijk in het Evangelie van verleden
zondag; Er groeide hels veel duivels kruit over mijn patatten. Het kruit heb ik
naar de verdoemenis gestuurd en de goeie geliefkoosd al waren zij lijk de
gelovigen van nu, niet in overvloed. Ik heb ze getrieerd: de kleine zal ik met
pel en al frituren, de grote in frieten snijden, een deel in puree en de rest
zo maar. Je mag het geloven, het zal
hemels smaken.
Het was niet alleen het kruit, ook de weergoden waren mij
niet gezind. Met hevige hitte en droogte verschroeiden zij mijn spinazie, lieten niet toe dat mijn
erwten en bonen opkwamen en dat mijn rabarber maar rmager bleef, niet genoeg om
er een frisse rabarberwijn te brouwen.
Een legende zegt, dat als het op Sint Margriet, 20 juli,
regent, zij ons zes weken nat verdriet zou geven. Maar ook dat niet. Misschien
was ik fout.Dan was ik in Lourdes, maar vergat te bidden tot St. Margriet,
patrones van het regenrijke Schotland.
Miserie, miserie wat is dat allemaal.
Gelukkig heb ik nog mijn tomaten die mooi rood blozen en
mijn pompoenen die zo rond komen als dikke Mathilde.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten