Thuis, onder de toren konden wij goed de “endeklok “ horen die een overlijden aankondigde.
Als mijn vader de “endeklok “ hoorde was hij niet meer op zijn gemak. Immers dan kwam er werk op de plank. Misschien omdat de familie zou komen ooreerst voor de rouwkledij maar ook voor zij bijjob als “beder” of lijkbidder.
De beder bij een sterfgeval gin bij buren en omgeving rond om mondeling het overlijden kenbaar te maken en een gebed te vragen of hen uit te nodigen tot de begrafenis. Voor de dienst stelde hij een 4 tal personen aan om tijdens de dienst de lijkkist te dragen nl. “dragers” . Als de overledene thuis opgebaard was hing hij aan de voordeur of gevel een kruisbeeld of lantaarn.
Het was van belang dat de beder zich kon vrijmaken tussen zijn werk. Zo werd mijn vader als zelfstandige en onder de kerk wonend door de pastoor aangesproken die Job te vervullen. Al gauw zag hij het niet meer zitten om de mare mondeling te brengen en liet hij kaartjes drukken om die te bedelen in de buurt. soms was het een kleine buurt maar ook een halve parochie. Eveneens moest hij dragers vinden die beschikbaar waren. Na de begrafenis mochten die met de familie mee naar de rouwmaaltijd of een pint pakken.
Terzelfdertijd had hij ook nog werk met rouwkledij. Velen echter droegen geen nieuw rouw pak maar lieten kledij zwart verven. In de winkel hadden wij daartoe een depot van kledijververij. Ik weet nog dat het “Uniteintur” was in Moeskroen.
De beder was de begrafenis ondernemer “ avant la lettre “. Zo zag hij met lede ogen de opkomst van een begrafenisondernemer te Menen die zijn werk overnam en het commercieel uitbaatte.
Begrafenis van mijn vader
Geen opmerkingen:
Een reactie posten