In
het Eén-programma “Iedereen Beroemd” zag ik Journaliste Lidewij Nuitten die
gepakt met een camera een reportage maakte over “ Mijn Straat ” in Schaarbeek.
Zo dacht ik aan mijn straat in Geluwe, 75 jaar geleden met mijn buren die er
niet meer zijn. Voor mijn vele neven en nichten in Geluwe en Geluwnaren die in
die tijd mijn dorpsgenoten waren stel ik even de buren uit mijn straat voor.
Op
de hoek van de Busbekestraat was er het gemeentehuis dat wij hoogmoedig “ ’t
stadhuus” noemden. Naast het gemeentehuis was er de slagerij en beenhouwerij
Godderis van Jacques van Andre van Tuur van Hansens de resp. vijf generaties
uitbaters. Met het gemeentehuis ,de kerk dichtbij en aan een drukke halte waar
de tram naar Menen stopte was het een ideaal handelspand. Achteraan het huis
kwam de slachterij uit in het Doelke en na het slachten kon je er vette darmen,
een schelle lever en zelfs gekookte uier van de koe kopen. Nu moeilijk te
krijgen maar lekker voor wie het mocht
Wie
de volgende bewoner was weet ik niet meer, hij was eerder een zonderlinge
ambtenaar met een handicap aan zijn voet Dan had je het mooie huis van de
kerkfabriek, bewoond door EH Patfoort, een pastoor van de oude stempel die een
Hongaarse meid had, Olga. Nadien EH Demeester, fervent paardenliefhebber en
proost van de Boerenjeugd en E.H Lambrecht, afkomstig van Wielsbeke uit een
gekende ondernemersfamilie. Een huis verder woonde Camiel Lernout – Gouhie. Het
was de tijd van de Radio en TV opkomst en was een ware radio-specialist en
elektrieker In zijn gezin met 12 kinderen waren enkele lieftallige meisjes en
zoon Jo, stichter van “Lernout en Hauspie”, zijn oudste zoon Ward hield meer
van poëzie en schilderen.
Aanpalend
was er café De Klokke met als bazin Marietje Vanneste en Henri Decancq, tabak
koopman. Het was een stamcafé en lokaal van de Middenstand waar wij tot gat in
de nacht bijeen waren. Later was Christine Bostyn er de waardin met aantrek
voor jonge generatie.
Naast
De Klokke woonde de strenge meester Medard Mathys die binst de oorlog lid was
van het VNV ,een hevige SS-er en veroordeeld werd. Zijn huis is lang onbewoond
gebleven . Het werd tijdens de eerste huwelijksjaren door mijn oudste broer
Georges bewoond en nadien door mijn zus Agnes.
Verder
woonde Gerard Decruyenare- Agnes Debrabandere die een vlasfabriekje had. Moeder
Agnes was streng op haar kroostrijk gezin. Met de buren op straat spelen mocht
niet. Hun zoon Guido werd priester en nationaal proost van de
arbeidersbeweging. Voordien woonde er onze neef Henri Depoortere tijdens hun
eerste huwelijksjaren. Aanpalend was er ons huis, herkenbaar met weerskanten
een etalage en het H.Hart beeld dat er over waakt.
Naast
ons was er de onderpastorij met de volkse EH Danneels en een meid die een
levend parochieblad was. Danneels was een fervente kaarter want als hij met
vrienden aan het kaarten was hoorden wij dit tot in onze living. Zijn gebuur
was de koster en tevens verzekeraar Victor Gesquiere, zoon van toondichter Remi
Gesquiere
Wij
woonden in een zeer vruchtbare straat. Camiel Lernout, Gerard Decruyenaere,
Victor Gesquiere waren houder van een kroostrijk gezin met 10-12 kinderen wiens
echtgenotes kerkelijk gedecoreerd werden voor hun prestatie. Mijn moeder viel
buiten de prijzen omdat zij er twee te weinig had. Maar toch, om de twee jaar
was er bij ons en bij de koster een geboorte .alsof zij afgesproken waren: Mijn
zus Bernadette en Mia waren even oud, Tarci , die nog leeft, was van mijn jaar,
Stefan van Achiel’s en Leo van Michel’s jaar. Hun oudste zoon Remi genoemd naar
zijn opa is in zijn jonge jaren tijdens het zwemmen verdronken op zee. Hier ging de Platze
over in de Zuidstraat met de stoffenwinkel van de ongehuwde gezusters Maertens.
Dan
had je de familie Moerman, tramconducteur, met Antoon, Jacques en Frans goeie
voetballers en Jacqueline die in ons naaiatelier kwam naaien. Zij waren onze
speelkameraden in het Doelke.
Het
laatste huis was vleesgroothandel Delrue met wie er door zijn handel weinig
contact was. Als je de straat overstak had je het duivenlokaal “ De Hert “ bij
Marcel Cnockaer en zoon Michel van mijn leeftijd. Dan had je kunstschilder
Dessauvage met een paar fraaie dochters. In mijn traphal hangt nog één van zijn
schilderijen. Vervolgens was er de schoenwinkel van: meester Nestor Verbeke’s
moeder. Hij woonde te Menen, kwam er regelmatig en had een grote groentetuin
nabij het Doelke.
Gekend
was ook de schilderswinkel van Gerard Vanneste, .broer van Marietje van De
Klokke Binst de oorlog werd zijn huis door
een bom getroffen met een dodelijk gevolg voor zijn oudste
zoon en Werner, geboren in 1933 die blind geslagen een vermaard orgelspeler
werd. Later kwam daar de stoffenwinkel “ De Soldeur” . Hun gebuur was
schoenmaker Coucquyt die duivenmelker was met er naast Raymond van de Générale
Bank, lid van het koerscomité.
Vooraleer
te eindigen op het kerkplein was er het grote hoekhuis van weduwe Vanryckeghem
uit de brouwerij. Tijdens de bezetting was de oude brouwerij een
soldatencachot. Zoon André werd priester- legeraalmoezenier in Duitsland. Er
war nog 4 dochters waarvan twee ongehuwd bleven en een kleindochter is de
gekende journaliste Veerle Beel.
Zoals
in de reportage van “Iedereen beroemd “ is het een fantastische herinnering aan
mijn straat waar iedereen, iedereen kende in verbondenheid en een sociaal
weefsel van diverse bezigheden en interesses.
Het
was anders dan het anonieme stadsgevoel in mijn straat nu.
Opmerking plaatsen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten