Ergens heb ik een hekel aan zakgeld. In mijn jonge jaren hadden wij geen zakgeld en was het de mode niet. Ons moeder had thuis een winkel met ene groot "geldschof" waarvan wij vrijelijk gebruik konden maken. Je moest er je moeder hoffelijk om vragen.
Nu hebben jongeren zakken geld. Opa geworden heb ik een beetje wroeging mijn kinderen daarin te kort gedaan te hebben maar het heeft hen geen windeieren gelegd.
Ik herinner mij nog de gouden tijd dat wij in onze bank promotie maakten voor een "Jeugdspaarboekje". Het bracht in zijn topjaar tot 12% op. Het was een lokprijs om te leren sparen.
De uitvinding van de kaarten in diverse kleuren volgens je bank verdringt misschien het zakgeld en is zo gemakkelijk om geld uit te geven. Maar opgepast voor malafide hackers die uw rekening plunderen. De dief is gedigitaliseerd geworden.
Onze overgrootouders staken hun geld uit schrik voor plunderaars onder de matras. Zij vertrouwden zelfs de banken niet. Maar van banken geen kwaad, ik was er jaren hun trouwe dienaar.
Nog steeds heb ik weinig geld op zak.
Het overkwam mij deze week. Mijn debet kaart was geblokkeerd en ik had amper 20 euro's op zak om van Lourdes teug te reizen. Gekomen in Bordeaux met een lege maag was het met mijn cash geld maar pover.
Gelukkig vond ik een restaurant waar men met Payconiq kon betalen.
Eureka ! Payconiq, Engels of niet, ik was gered, ontlast van mijn geldzorgen bestelde ik een voortreffelijk diner.
Zou genoeg zakgeld dan toch nog zekerheid geven in het leven ?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten