EEN KERKBALJUW

 

In de documentatie van mijn stamboom vond ik deze foto van mijn grootoom als kerkbaljuw of suisse. Op zijn Ghilw’s zou men hem een “piekevint” noemen verwijzend naar zijn staf

Hendrik Dierynck geboren 14 dec. 1852, huwde in 1878 met Clémence Verlinde uit Menen. Den 28 mei 1930 overleed hij op een voor die tijd respectabele leeftijd van 78 jaar.

Hij was de broer van mijn overgrootvader. Op de foto poseert hij fier als kerkbaljuw van de St. Franciscuskerk te Menen.                            

Henri was gedurende 40 jaar  kerkbediende (Suisse) en werd vereerd met het Burgerlijk Kruis van 2de klas

Een kerkbaljuw is een ordebewaker in de kerk  en zorgt ervoor dat de diensten rustig verlopen, In zijn outfit wekt hij bij kerkbezoekers ontzag en waakt op ongewenst gedrag, hij is ook de helpende hand van de pastoor en heeft  een zekere  ceremoniële functie.

Bij deze meen ik dat ik iets gemeen heb met mijn grootoom als kerkbaljuw. Méér dan 35 jaar ben ik te Lourdes in dienst van de Hospitaliteit aan de grot. Als men mij vraagt  “ wat doe je daar of wat is uw functie  ? “ Dan zou ik durven verwijzen naar de diensten van een kerkbaljuw in vroegere tijden.

Daar maak ik deel uit van een equipe met als taak die men in het Frans benoemt als “Aide à la Prière”. De grot en zijn omgeving is een plek van gebed. Zoals eertijds de kerksuisse zorgen wij voor de orde, de stilte, de eerbied voor het Heiligdom, de vlotte omgang door de grot, de ontvangst van de zieken en groepen bedevaarders. Wij helpen ook bij de voorbereiding van de Eucharistievieringen met de organisatie van de offerandes en communiebedeling en in de namiddag. bij  de Rozenkransgebeden

Ons kostuum is niet als van een baljuw maar wij zijn herkenbaar door de draagriemen of bretellen. Zij verwijzen naar de eerste brancardiers in Lourdes die de zieken op draagbedden tot aan de grot voerden. Het is een symbolisch teken dat wij de zieken in ons hart dragen.